บทที่ 5 บทที่ 4 พยายามอีกครั้ง
บทที่ 4 พยายามอีกครั้ง
“ผมไม่อยากจะเชื่อว่าคุณจะหาคนหนึ่งคนไม่เจอ” ผ่านไปอีกอาทิตย์ที่เจ้านายเรียกเธอเข้าไปสอบถามถึงการมีตัวตนของผู้หญิงในค่ำคืนนั้น
“คือ...ถึงเธอจะมีสามีแล้ว คุณกันต์ก็อยากจะผิดลูกผิดเมียกับคนที่มีเจ้าของแล้วหรือคะ?” กุณณกันต์ช้อนสายตาเรียบนิ่งจ้องมองคนที่พูดตรง ๆ กับเขาด้วยประโยคไม่ระรื่นหูนั่น
อริษามักจะเป็นคนตรง ๆ แบบนี้ อะไรที่เขาทำแล้วมันส่งผลไม่มีต่อตัวเขาเองและบริษัท อริษาจะตักเตือนและให้สติเขาให้เดินไปให้ถูกทาง
“มีผู้หญิงมากมายที่พร้อมจะให้ความสุขคุณกันต์แค่คุณเลือกมาตามที่ริษาคัดสรรค่ะ” เลขาสาวผายมือกวาดลงบนโต๊ะทำงานที่วางเรียงรูปภาพขนาดสี่คูณสี่ให้ผู้บริหารหนุ่มได้เลือกผู้หญิง ผู้หญิงที่จะนอนกับเขา นอนด้วยความเต็มใจ...
“ผมอยากคุยกับผู้หญิงคนนั้น...แค่คุณหาเบอร์ติดต่อเธอมาที่เหลือผมจะจัดการเอง” แน่นอนว่ากุณณกันต์ไม่เคยร้องขออะไรเทือกนี้ แต่สิ่งที่มันค้างคาใจ เขาก็อยากจะเคลียร์ให้มันจบ
“โอเคค่ะ ริษาจะพยายามอีกครั้งแต่ริษาจะหาให้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าไม่เจอ...ริษารับปากว่าจะหาผู้หญิงที่มีพร้อมแบบคุณคนนั้นมาให้คุณกันต์พึงพอใจอย่างแน่นอนค่ะ” อริษาพูดเสียงเรียบที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นเช่นเคย
เธอพูดเช่นนั้นไม่ใช่เรียกความมั่นใจจากเจ้านายแต่เธออยากจะเรียกความมั่นใจให้กับตัวเองด้วยว่าจะก้าวผ่านความรู้สึกนี้ไปได้
“คุณอาจจะสงสัยว่าทำไมผมต้องสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วย” กุณณกันต์เคาะนิ้วลงบนโต๊ะทำงานและจ้องมองหน้าของเลขาคนสนิท
“ริษาไม่สงสัยเลยค่ะ และเข้าใจว่าบางครั้งเมื่อคุณกันต์ทำงานคงจะเหนื่อยมาก ๆ เลยอยากผ่อนคลาย คืนนั้นคงคุยกันถูกคอนะคะ” อริษาพูดหว่านเพราะต้องการแน่ชัดว่าเจ้านายเธอจำผู้หญิงคนนั้นไม่ได้แน่หรือ?
“ไม่หรอก ผมไม่ได้คุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลย ยอมรับตามตรงว่าเมามาก พูดอะไรไปเธอก็เอาแต่ร้องไห้...ใช่ผมจำได้ว่าเธอร้องไห้” อริษาเผลอกัดกระพุ้งแก้มตัวเองแน่น สายตาของเจ้านายที่มองมาอริษาแทบจะหยุดหายใจ
“คุณอาจจะจำผิดหรือเปล่าคะ เธอจะร้องไห้ทำไม...” เลขาสาวพูดติดตลกแสร้งหัวเราะ
นักธุรกิจหนุ่มมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ปกติแล้วเลขาเขาจะสำรวมตลอดแต่นี่หัวเราะจนเห็นฟันขาวเชียว น่าแปลก...
“ผมจำได้ไม่หมดหรอก แต่ผมมั่นใจว่าคืนนั้นผมไม่ได้ป้องกัน”
อริษานั่งอยู่บนฝาชักโครกในห้องน้ำชั้นผู้บริหารหญิงสาวยกฝ่ามือขึ้นเช็ดเม็ดเหงื่อตามกรอบหน้า น้ำเสียงเอาจริงเอาจังของเจ้านายนั้นยังคงก้องอยู่ภายในสมองและจิตใจเธอจนไม่อาจจะปล่อยวางได้
“ถ้าเขาให้คุณนันท์ไปเรียกผู้หญิงคนนั้นมาถามล่ะ” แค่คิดอริษาก็อยากจะร้องไห้
“แต่ฉันเป็นคนโดนข่มขืนนะ! ทำไมต้องกลัวด้วย!” พอคิดไปถึงความจริงข้อนั้นเธอก็ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย แต่พอนึกได้ว่าทุกคนต้องรู้ว่าเธอมีอะไรกับเจ้านายอริษาก็อยากจะร้องไห้อีกครั้ง!
“โอ๊ย! มันจะต้องเป็นเพราะกำลังจะเป็นประจำเดือนแน่ ๆ เลยฟุ้งซ่านแบบนี้! ไม่เอา ๆ ไม่เครียด!เลิกเครียด!” อริษาหยัดกายลุกขึ้นเปิดประตูห้องน้ำไปล้างไม้ล้างมือเรียกความสดชื่นให้กับตัวเองก่อนจะเดินเฉิดฉายออกมาจากห้องน้ำชั้นผู้บริหารราวกับว่าไม่มีเรื่องให้ทุกข์ใจอะไรอีกเลย
